Autonomous weapon systems are increasingly being used in modern warfare, notably in the recent Kosovo campaign. The improvement in electronics is resulting in the development of weapon systems with ever greater computing power. Current systems developed for surveillance only are now being replaced with combat capable vehicles where the decision to attack resides in an intelligent computer rather than a human operator. It is envisaged that this will increasingly become the norm in the digitised battlespace of the future because the human operator will simply be too slow to take effective decisions except at the highest levels.

However, the use of such technology raises real concerns about whether the decision to take human life should reside with an artificially intelligent machine. Concerns range from the implications for proportionality and discrimination to the fundamental issue of whether it is morally right to permit computers to take such decisions.

This paper reviews the potential use of autonomous weapons in future warfare and examines the ethical issues raised using utilitarian and rights-based philosophical arguments. From these arguments we judge that if these weapons are permitted in an unbridled fashion then they are morally less acceptable than conventional technology. Moreover, at a deeper level we argue that their use in life and death situations gives rise to profound objections that are emotional rather than logical in nature.

Gadget = Een voorwerp waarvan het in het bezit zijn belangrijker is dan de eigenlijke functie

De vraag is nu: “Wat zullen die problemen zijn”?

Er is geen prijs te winnen, behalve de roem en lauweringen die de winnaar ten deel vallen. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd.
Ik zal mezelf uitsluiten van deelname, maar wel een voorzetje geven van waar ik op gok dat de problemen liggen:

• Waar zijn waarden en normen op gebasseerd? Is er een soort “Algemene Natuurlijke Norm” of moeten we al redenerend proberen eruit te komen met zijn allen? Denk aan de Amerikaanse grondwet: “We hold these thruths to be self evident… etc” Hoe komt het dat die _self evident_ zijn? Of zou het kunnen dat ze al zijn opgeschreven (bv in de Koran of in de Bijbel).
  
• Kunnen we de werkelijkheid doorgronden? Eigenlijk nog erger: Kunnen we weten of wat we waarnemen ook echt bestaat? Denk aan de Matrix, met al die mensen die aan een AI systeem geklonken zijn en denken dat ze in een echte wereld rondlopen, terwijl ze eigenlijk voortdurend dromen.
  

Ik ben benieuwd naar uw inzendingen!

Further on in the article :

“Despite being finite, the Universe would not have any kind of edge. If a spacecraft blasted off in what we’d perceive to be a straight line – the line a beam of light would follow – it would eventually end up back where it started.

Because of this odd wraparound effect, the light from one galaxy could follow two different routes to the Earth, so the same galaxy would appear in two different parts of the sky. Effectively, the Universe would be like a hall of mirrors, with the wraparound effect producing multiple images of everything inside. ”

Cool! Estimated size: 70 billion light years across.

However, another group of scientists could not prove that the Universe was actually finite. I hope they will never figure it out.

A lot of work needs to be done there. Any suggestions?

The original complete report is also available online here.

Het probleem van Seneca: Hij houdt zich niet aan de regels die Epictetus zo mooi heeft opgeschreven. Epictetus zegt dat het erom gaat dat je als filosoof niet moet laten zien wat je geleerd hebt door erover te praten, maar door te laten zien in daden wat je jezelf hebt eigen gemaakt. Wat Seneca in dit boek doet is ons als lezer een lesje leren (via de oren van zijn broer), en dat terwijl we weten wat voor ontzettend corrupt en overdadig leven Seneca leefde.

Het zou kunnen dat Epcitetus wat meer neigt naar de oude Stoïcijnen en Seneca een wat moderner (en gematigder) variant aanhangt. De oude Stoïcijnse leer was niet echt practisch voor de Romeinse burgers.

Helemaal vervelend is het deel van het boek waarin hij te keer gaat over dat zijn gedrag niet lijkt op wat hij beweert, maar dat de buitenwacht dat verkeerd ziet.

Positief is dat het eerste deel van het boek wel goed bruikbaar is als inleiding in de leer van de latere Stoïcijnen . De redenering over de deugd en het genot dat daaruit volgt is best mooi gevonden. Het genot volgt volgens Seneca namelijk vanzelf vanuit de deugd, maar niet andersom. Dus, het nastreven van genot leidt niet tot deugd. Dat noemen we namelijk Epicurisme . Hij bevindt zich aan het eind van de hele redenering alleen een beetje in een lastige situatie, omdat hij begon mer te beweren dat genot erg belangrijk is.

Vreemd voor iemand die van origine retorica heeft gestudeerd.

Conclusie: Lees dit boek ter lering ende vermaack. De inleiding over het leven van Seneca is interessant in het licht van wat hij verder te melden heeft en je steekt wel iets op van de leer der Stoïcijnen.

Ik ben benieuwd wat er nog van over is na 400 jaar. Wanneer het uit is zal ik het laten weten. Volgens de achterflap staat nog steeds ‘de deugd’ centraal en is het leven ‘zoals de natuur dat voorschrijft’ de enige weg naar de deugd.

Epictetus legde ooit uit dat de essentie van de Stoicijnse leer te maken heeft met het idee dat je je alleen bezig houdt met dingen waar je zelf invloed op hebt. En wat staat er vandaag in de krant?

Coen Wessel: “Ik pleit voor een afstandelijke houding ten opzichte van dit conflict.” Klinkt simpel misschien, maar dan citeert Wessel Epictetus zonder het te weten. “Laten we onze energie en emotie steken in de zaken die we kunnen overzien en waar we wel macht op uit kunnen oefenen.” En dan wordt het helemaal interessant “Het is een beetje de houding van de eerste christenen die zich nooit verzetten tegen de Romeinen, maar zoiets hadden van: laten zij hun zaken doen, wij de onze.” Wat intrigeert is dat hij net zo goed had kunnen zeggen dat het lijkt op de houding van veel Romeinse senatoren, die de Stoicijnse leer aanhingen. Misschien erg kort door de bocht, maar ik denk dat het niet zozeer de nogal moderne christelijke houding is, maar veleer de oudere Stoicijnse houding waar Wessel een betoog voor houdt. Alleen die emotie past dan weer niet echt in het plaatje.

Dat beantwoord natuurlijk nog niet de vraag of dit ook een standpunt is om het mee eens te zijn. Daar ben ik nog niet uit.