Review: J.J. Hermsen – Stil de tijd

De thema’s die in Stil De Tijd worden behandeld zijn divers, en de invalshoeken erop ook – dat maakt het een leuk boek. Er zijn wel een boel puntjes die het geheel lastig verteerbaar maken voor mij en daardoor is het een “mixed bag” met een paar goede en een flink aantal slechte punten.

Eerst de thema’s op een rij:
* tijd
* geheugen
* (westerse) maatschappij kritiek
* grieken en etrusken
* leven na de dood
* het “diepere zelf”

Sommige thema’s worden ook een beetje behandeld, zoals “het schrijverschap” maar misschien was dat niet echt nodig. Het is al zo’n scala aan thema’s. Als we iets daarover willen lezen kunnen we misschien beter teruggrijpen op Borges ofzo.

De hierboven genoemde onderwerpen komen steeds in andere vormen en met andere voorbeelden terug in de essays. Dat is op zich een leuk uitgangspunt, maar pakt niet overal goed uit. Ik vind de essays waarin de schrijfster zelf het woord neemt verreweg het beste. Bijvoorbeeld het tweede hoofdstuk over Bergson is gelardeerd met zoveel citaten dat de hele flow uit het verhaal gaat en je je afvraagt of de schrijfster zelf ook nog nagedacht heeft. Om even in diezelfde modus te stappen:

“Reading is merely a surrogate for thinking for yourself; it means letting someone else direct your thoughts. … You should read only when your own thoughts dry up, which will of course happen frequently enough even to the best heads; but to banish your own thoughts so as to take up a book is a sin against the holy ghost; it is like deserting untrammeled nature to look at a herbarium or engravings of landscapes.”

– Arthur Schopenhauer, Essays and Aphorisms

Het verhaal over Bloch is juist wel prima leesbaar en daardoor ook interessanter vind ik. Het verschil zit hem er misschien in dat die niet in vertaling beschikbaar was en de schrijfster noodgedwongen een eigen weergave moest geven waarbij de “ en de ‘ niet overmatig gebruikt konden worden.

Van de samenvatting van het boek van Sloterdijk vraag ik me eerlijk gezegd af waarom dat erin zit? Wellicht snap ik het niet helemaal, maar het lijkt er een beetje bijgesleept te worden.

Her en der worden veel opmerkingen gemaakt over allerlei issues van de Westerse maatschappij en hoe slecht het allemaal wel niet is. Dat sentiment leeft bij velen, maar natuurlijk niet bij iedereen. Wat mij betreft is het best wel misplaatst. Er zijn namelijk zeker wel issues te noemen, maar die vallen nogal in het niet vergeleken met bijvoorbeeld het leven in een dictatuur waar je je leven niet zeker bent of een arm land waar je niet weet of je morgen nog genoeg te eten hebt. Het is ook een beetje hypocriet om dat her en der zomaar te roepen terwijl je diverse (gesubsidieerde ?) studieplekken in Athene en Bergen hebt bezocht en heerlijk genoten van een luxe hotel in Italië tijdens het schrijven van dit boek.

Ik krijg het idee dat de schrijfster heel graag wil dat er leven na de dood is, maar dan op een andere manier dan in de grote godsdiensten wordt beschreven. Wat mij betreft zijn die mystieke opmerkingen niet echt nodig om toch een interessant verhaal te kunnen vertellen over de beleving van tijd en de magie van het gebruik van het geheugen zoals bij Proust. Hoe zit het bijvoorbeeld met situaties waarin de tijd lijkt stil te staan? Bij enorme paniek en een uit de hand lopende situatie lijkt de tijd enorm traag te gaan en kan je je soms alle details tot in grote nauwkeurigheid herinneren. Een beetje het omgekeerde als het verhaal over verveling wat Hermsen schrijft. Lijkt me interessant om daar nog dieper op in te gaan. De subjectieve beleving van tijd in verschillende omstandigheden.

Een ander puntje over dat vervelen. Als dat inderdaad de bron is van creativiteit en goede ideeën, dan zouden we in die verfoeilijke maatschappij van ons een explosie van creativiteit etc moeten hebben, gezien de urenlange vergaderingen die duizenden mensen per dag moeten bijwonen 😉

Wat ook een beetje jammer is, is dat geheugenonderzoek heel selectief gepresenteerd wordt. Bijvoorbeeld het involuntaire geheugen van Proust kan super makkelijk beïnvloedt worden door gebeurtenissen die plaats hebben gevonden na de herinnerde gebeurtenissen (zie de vele studies van Loftus). Dat lijkt me wel relevant voor de hele uiteenzetting over geheugen maar hiervan wordt niets meegenomen.

De meest geslaagde hoofdstukken voor mij zijn die over de kunstenaars en de reisjournalen. Daar genoot ik van en heb er ook veel van opgestoken. Ik heb het idee dat ik daar het meest de schrijfster zelf aan het woord hoor en haar ideeën het duidelijkst naar voren komen. Ik ben wel erg geïnspireerd geraakt om een aantal dingen zelf verder te gaan lezen en een literatuurlijst zou daarbij erg behulpzaam zijn (maar die staat er niet in). Al met al heb ik er dus wel wat aan gehad, maar vond ik meer dan de helft van het boek niet echt een fijne lees ervaring. Vandaar de 3 sterren.

Class of 88

Class of 88 was originally published by Virgin in 1998 and sold thousands of units. Since then second-hand copies have been selling for up to £135 on E-Bay and £229 on Amazon.
Funny that I missed this because I really liked the book and tried to find it a couple of times for friends’ birthday’s and so on. So the writer has decided to start selling it again through Cafepress. He added some stories apparently about drug use, that were a bit to controversial for Virgin.
Class of 88 - The True Acid House Experience
Class of 88 – The True Acid House Experience

16 years later…: Careful Digit

This weekend I finally got my hands on Careful Digit; the full length album by Eric Nouhan and Dimitri. It took no less then 16 years for this album to be released… All props for Marnix from Loveland for the energy he has put into getting this done.

Go Magazine’s review talks a bit on how nostalgic all this is and how old-fashioned the production sounds. I think it is actually a masterpiece. Almost a genre on its own with unforgettable tracks like Given Flower’s “4 U” that grabs you by the throat and drags you into a whirlwind of ever faster and faster and faster melodic beats. The complete circus of Alice D. in Wonderland’s “Time Problem”; subtle tinklebell sounds that end up in a banging techno track.

Admittedly not everything is that good, but it is great to finally have a nice and good sounding overview of Nouhan’s work.

Continue reading

Analord

Since Analord 10 just hit the Australian shores and 8 also popped up I’ll give a definite overview of the series. As an EP, 9 takes the cake: 4 unique acid tracks as only AFX could have made them, no retro, fast paced hyper-active stuff. 11 contains perhaps the most ingenious work in the series, with two synth-laden monsters and some IDM dwelling.

Other stand-out tracks in the series were Photonacid on 2, very melancholic synth-pop / house crossover, and Reuniun2 on 5, with a strange combination of piano-like sounds, synths and acid lines over a nervous beat. The EP’s as a whole did not measure op to 9 an 11 though, 2 being too melancholic and too monotonuous and 5 lacking serious progress in the tracks. 8 is also a lovely part, more ambient but not as heavy as most of the others, however for me it lacked substance.

The rest of the EP’s did not measure up in my opinion, most of them containing either replacable “analord” style tracks or directionless fiddling, with each of them containing several hardly interesting tracks. 10 Would make a nice clock though.

Continue reading

Cybonix – Make This Party Live (Frustrated Funk / Clone)

A1 Make This Party Live
B1 Shake Your Body
B2 Let Your Body Rock

After three frustrated funk releases in straight up electro style this one brings us three booty electro tracks produced by D.I.E. for a change. Excellent dancefloor material, but also great for home listening as the tracks all got more melodic elements than the typical booty record.

Continue reading

New Detroit House discovery: Reggie Dokes


The first time I heard of Reggie Dokes when I was sitting in the car of a UR soldier and stood on a demo CD in front of my seat. It was a shady Detroit compilation including all kinds of Detroit House producers, plus an enormous grindy Reggie Dokes track, a bit reminiscence to The Oliverwho Project’s first two twelves. And with grindy I mean, like you’re listening to adusty and yet undiscovered ol’ Trax recording (think of Theo Parrish’s release “China trax” by Leron Carson).
Here’s the deal… Reggie Dokes has a label called Psychostasia, which is relativily new to most of us, and released a real nice sampler feat. fresh Detroit woman-on-wax DJ Genesis. But out now is his stunning deep Detroit House CD album “The Afromation” backed by a dose of Mo’ Soul and African percussion, which is essential to all true House fans.
For those who don’t like CD’s or don’t have a CD player at all, new twelve is out called The Kemetic EP”. Don’t you miss it!

TheAfromation.ram
BlackThoughts.ram
ChildrenOfTheMafaa.ram

courthouse shop

Various – Jackin’ The House

The label JTH Records Stands for “Jackin’ The House”. And that is just what they do.

They released two lovely compilation albums with some of the finest early house releases. One of the nice things about it is that the tracks have been remastered and sound super clear and crisp. According to one reviewer even better then the originals. To me it seems also like some of the tracks sound better then I have ever heard them before.

Continue reading

Todd Osborne – Bout ready to Jak Remixes

This record just came in…
Todd Osborne is a rising talent from the Detroit area. Just celebrated his birthday party in a local neighborhood bar and now back on Spectral Sounds, the little brother of the ‘white trash’ Ghostly Intl label of Sammy Valenti.
The twelve inch includes remixes by Shake aka Anthony Shakir (Frictional), Matthew Dear (+8, Perlon), Hieroglyphic Being and TNT aka Todd Osborne & Tadd Mullinix…

Listen MP3

courthouse shop